( ابن الأثير ج 11 ص 134 ) . - « و كان سبب ارسال هذا الجيش ان شاور وزير العاضد لدين اللّه العلوى صاحب مصر نازعه فى الوزارة ضرغام و غلب عليها » ( ايضا ص 133 ) . - « فاتّفق انّ شاور قصد عسكر اسد الدّين على عادته » ( ايضا ص 152 ) . - « و ذكر الحافظ ابن عساكر انّ شاور وصل الى نور الدّين مستجيرا » ( ابن خلّكان در شرح‌حال شاور ) . - « فوثب جرديك و بزغش موليا نور الدّين فقتلا شاور » ( ايضا ) . - « و جمع [ ضرغام ] جموعا كثيرة و غلب شاور على الوزارة » ( خطط مقريزى ج 2 ص 142 ) . - « فبلغ شاور انّ شيركوه قد ملك بلاد الصّعيد » ( ايضا ص 143 ) . - « و خذل اهل القاهرة شاور لبغضهم له » ( نجوم الزّاهرة طبع ليدن ج 3 ص 95 ) . - و همچنين است بعينه در جميع موارد ديگر استعمال اين كلمه در حال نصب در جميع مآخذ سابق الذّكر بدون استثنا . حال كه از امثلهء فوق كاملا به وضوح پيوست كه شاور غير منصرف است گوئيم كه علّت عدم انصراف اين كلمه آيا چه ممكن است باشد و به جز علميّت چه علّتى ديگر از علل تسع در آن تصوّر مىتوان نمود ؟ احتمال وزن فعل يعنى هم‌وزن بودن با شاور ماضى مشاورة در مورد ما نحن فيه منتفى است چه وزن فاعل به فتح عين مانند خاتم و عالم علما به اتّفاق نحاة ( به استثناى يونس و عيسى بن عمر ) مانع صرف نيست « 1 » زيرا اين وزن نه از اوزان مختصّهء فعل است و نه در اوّل آن يكى از زوايد اربع است . پس براى تعليل منع صرف شاور يا بايد گفت كه علّت ديگر آن به غير علميّت وزن فعل است به مذهب شاذّ يونس و عيسى بن عمر ، و يا بايد فرض كرد كه شايد فىالواقع با همه استبعادى كه در بين هست شاور هيئتى ديگر از كلمهء شابور فارسى بوده چنان كه جوينى و ساير مورّخين ايرانى پنداشته‌اند و بنابراين علّت ديگر منع صرف آن عجمه خواهد بود و اللّه اعلم بحقيقة الحال . فذلكهء مآخذ راجع به احوال شاور النّكت العصريّة فى احوال الوزراء المصريّة تأليف عمارهء يمنى و ديوان اشعار همان مؤلّف هر دو طبع درنبورگ « 2 » ( رجوع به فهرست الرّجال اين دو كتاب در عناوين « شاور » و « طىّ بن شاور » و الكامل « شجاع ابن شاور » و المعظّم « سليمان بن شاور » و ركن الإسلام

--> ( 1 ) - رجوع شود به شرح رضى بر كافيهء ابن حاجب طبع تبريز ص 25 - 26 ، و همع الهوامع سيوطى طبع مصر ج 1 ص 30 . ( 2 ) - رجوع شود به سابق ص 849 ح 7 .